Over Boxie

12 mei 1970, de dag dat Boxie zijn ogen opende en vol verwondering de wereld in zich opnam. Verzonken in zijn eigen droomwereld maakte hij al op jonge leeftijd de ene tekening na de andere. Daar is helemaal niks aan veranderd, want nog steeds zet hij met een hoop plezier en passie talloze figuren op papier.

Toen hij samen met zijn vriendin naar Amsterdam verhuisde, hoopte hij in contact te komen met andere kunstenaars uit de hoofdstad. In plaats daarvan zat hij vooral veel op zijn zolderkamer. Daar werkte Boxie zes jaar lang keihard aan zijn eigen beeldtaal en ontwikkelde hij z’n eigen stijl. Alles wat hij in de jaren daarvoor in zijn hoofd had verzameld, kwam er toen uit in zijn eigen, herkenbare kunst. Daar legde hij de basis voor wat zijn beeldtaal nu nog steeds is. Door te tekenen en schilderen heeft Boxie zichzelf kunnen ontdekken tussen zijn 20ste en 26ste.

Toen hij zich in dezelfde tijd inschreef voor de zaterdagopleiding van de Gerrit Rietveld Academie, werd hij afgewezen. Ze zagen binnen een halve minuut dat hij zijn eigen stijl al had en dachten dat hij het tijdens de opleiding alleen maar oneens met hen zou zijn, omdat z’n stijl al zo ver ontwikkeld was. Destijds was hij daar heel boos om, maar nu begrijpt hij het goed.

Toen Boxie 27 was, werd hij vader en verhuisde hij naar de geboorteplaats van zijn vriendin: Midwoud. Daar kreeg hij zijn eerste solo-expositie. Inmiddels woont hij in het centrum van Hoorn en heeft hij daar zijn eigen atelier.

Op een gegeven moment kreeg Boxie een bericht van een vrouw dat zij zo’n mooie tekening had gekregen van haar kleinzoon en Boxie, en dat zij daar zo blij mee was. Op hetzelfde moment vroeg een basisschool docent (meester Salim) hem om in zijn klas te komen vertellen en te tekenen. Dat was nogal wat voor Boxie. Hij hield niet van scholen. Wel gedaan en daarna weer een jaar lang teruggetrokken in atelier.

Na dat jaar is Boxie steeds meer gaan tekenen voor en met kinderen. Hij werd veel gevraagd op scholen en instellingen en Boxie kon kinderen laten ervaren wat het is om te tekenen, om samen met een kunstenaar te tekenen en wat het betekent om een tekening , waar je zelf hard aan gewerkt hebt en trots op bent, weg te geven en een ander blij mee te maken. Hier ontstond het langzaam het idee van de wens.

En zo kreeg de wens steeds meer een duidelijkere boodschap en het werd  zijn wens steeds belangrijker.

Boxie werd bekender, Er kwamen exposities, Boxie werd gevraagd voor projecten met kinderen en kreeg opdrachten om muurschilderingen of werken te maken bij scholen, instellingen en bedrijven. Ook hier zat ontwikkeling in, van het eerst alleen tekenen ontstond er ook ruimte om samen met alle kinderen van de wereld aan hetzelfde werk te tekenen.

Ondertussen werkte Boxie en zijn maatjes aan de eerste "Samen de wereld een stukje mooier maken“-tekendoos. Een samenwerking met de ABN AMRO foundation zorgde ervoor dat deze doos overal in het land ingezet werden bij kunstprojecten op scholen. Uit deze SDWESMM doos ontstond het knuffeltje.

Boxie knuffel

Deze wordt gemaakt door vrijwilligers op een werkplaats, atelier of thuis en vertegenwoordigen de wereld van "ik ben Boxie wie ben jij?"

Er zijn altijd bewegingen in het leven en dus werk van Boxie te zien. Soms heel kleurrijk en dan weer terug naar zwart-wit kunst. Soms heel klein en dan ook weer heel groot. De kleine tekeningetjes waar de kleine Boxie mee startte, maakt hij nog steeds. Die figuurtjes, die je kunt herkennen aan hun eigen stijl (het bekkie, het nageltje en het hartje), maakt hij al twintig jaar.

 

Samen de wereld een stukje mooier maken. Teken je met me mee?